اگر بخواهیم خیلی ساده توضیح بدهیم، استاندارد Uptime Institute یک معیار جهانی برای سنجش میزان پایداری، دسترسپذیری و قابلیت اطمینان دیتاسنترها است که مشخص میکند یک مرکز داده تا چه حد میتواند بدون قطعی سرویسدهی کند. بسیاری از کسبوکارها قبل از انتخاب زیرساخت ابری یا سرور اختصاصی، بررسی میکنند استاندارد Uptime Institute چیست و هر سطح Tier چه میزان اطمینان و Redundancy ارائه میدهد. در واقع، این استاندارد کمک میکند تا بدانیم یک دیتاسنتر در شرایط عادی و بحرانی چه عملکردی دارد و چه میزان قطعی را میتوان از آن انتظار داشت. درک درست از اینکه کار استاندارد Uptime Institute چیست، به شرکتها کمک میکند تصمیمهای دقیقتری در انتخاب زیرساخت IT بگیرند و ریسک از دسترس خارج شدن سرویسها را کاهش دهند. به همین دلیل بسیاری از ارائهدهندگان خدمات زیرساختی تلاش میکنند مطابق این استاندارد عمل کنند. برای مثال، مجموعههایی مانند فراز شبکه کارنو با تمرکز بر پایداری سرویس و کیفیت زیرساخت، اهمیت این استاندارد را در طراحی و ارائه خدمات خود در نظر میگیرند تا سطح اطمینان بالاتری برای کاربران فراهم شود. در همین راستا، فرآیند ساخت دیتاسنتر باید کاملاً بر اساس اصول استاندارد و معماری Tier طراحی شود تا بتوان به سطح مطلوبی از پایداری و امنیت دست پیدا کرد.
آشنایی با موسسه آپتایم (Uptime Institute) و تاریخچه آن
برای درک بهتر اینکه چرا دیتاسنترها بر اساس سطحبندی مشخصی ارزیابی میشوند، ابتدا باید با نقش استاندارد Uptime Institute آشنا شویم. این موسسه یک نهاد مستقل و بینالمللی است که در اواخر دهه 1990 در آمریکا تأسیس شد و هدف اصلی آن، ایجاد یک معیار واحد برای سنجش میزان پایداری و قابلیت اطمینان مراکز داده بود. در واقع، قبل از شکلگیری این استاندارد، هیچ چارچوب مشخصی برای مقایسه کیفیت دیتاسنترها وجود نداشت. با توسعه سریع فناوری اطلاعات و افزایش وابستگی کسبوکارها به سرویسهای آنلاین، نیاز به یک سیستم ارزیابی دقیق بیشتر شد. به همین دلیل، موسسه Uptime Institute با معرفی مدل Tier توانست یک زبان مشترک برای سنجش عملکرد دیتاسنترها ایجاد کند. امروزه بسیاری از سازمانها برای انتخاب زیرساخت مناسب، به گواهیها و معیارهای این موسسه توجه ویژهای دارند.
مفهوم سطوح چهارگانه (Tier) در استاندارد آپتایم چیست؟
سطوح چهارگانه یا Tier در استاندارد Uptime Institute یک مدل طبقهبندی برای ارزیابی میزان پایداری و قابلیت اطمینان دیتاسنترها است. این مدل مشخص میکند یک مرکز داده تا چه حد در برابر قطعی برق، خرابی تجهیزات یا مشکلات زیرساختی مقاوم است. به زبان ساده، هرچه سطح Tier بالاتر باشد، میزان دسترسپذیری و تحمل خطا نیز بیشتر خواهد بود. در این استاندارد، Tier 1 ابتداییترین سطح با حداقل امکانات پشتیبانگیری است، در حالی که Tier 4 بالاترین سطح محسوب میشود و تقریباً هیچ قطعی سرویس در آن قابل قبول نیست. این تقسیمبندی به سازمانها کمک میکند تا بر اساس نیاز خود، زیرساخت مناسب را انتخاب کنند و بین هزینه و میزان پایداری تعادل برقرار نمایند. درک درست این ساختار باعث میشود تصمیمگیری در انتخاب دیتاسنتر دقیقتر و حرفهایتر انجام شود.
